We zijn inmiddels zo’n 6 maanden verder. Wees alstublieft niet boos. Ik ben niet vergeten te schrijven, er is gewoon nog niets gebeurd. 

Het is 7 augustus 2024. Het is waar dat ik aan het begin van dit jaar besloot om een andere koers in te slaan. Ik heb het volgende gezegde dus gefactchecked voor jullie, maar wat ze zeggen klopt. Makkelijker gezegd dan gedaan. 

Er is namelijk een klein probleem. Ik wil een ander pad bewandelen maar ik kan dit pad niet echt goed vinden. Ik loop eigenlijk heerlijk op mijn veilige weggetje, en hoop dat ik op een gegeven moment een enorm mooie afslag tegenkom, aangegeven met wegwijzers, lichtjes en borden die zeggen, hier moet je zijn. Helaas heb ik dat nog niet gevonden en het vermoeden begint te ontstaan dat het misschien allemaal iets minder duidelijk is waar ik van richting moet veranderen. 

U denkt, hij is in die afgelopen zes maanden gek geworden, maar dat is niet waar. Althans, dat denk ik. Ik ga het proberen uit te leggen. Concreet betekent mijn figuurlijke gebrabbel dat ik in de zes maanden na mijn eerste blog honderdduizend ideeën heb gehad over wat ik wil gaan doen, maar het lijkt alsof geen enkel idee goed genoeg is. Ik ben op zoek naar een werkelijk fantastisch idee, zo goed dat er bij het bedenken ervan een heuse vuurwerkshow afgaat in mijn hoofd. Het moet zo goed zijn dat men er over duizenden jaren nog liederen over schrijft. 

Het lijkt echter alsof geen van de ideeën die ik bedenk goed genoeg is. Er is geen vuurwerk en ik vermoed ook geen liederen over duizend jaar. Sterker nog, ik vind altijd een bezwaar waardoor het idee tot een propje wordt gevouwen in mijn hoofd en met een prachtig pisboogje in de prullenbak verdwijnt. Ik wil iets dat aansluit bij wat ik goed kan, maar wat ik blijkbaar het allerbeste kan is mijn eigen ideeën afschieten. Zo declasseer ik mijzelf tot een denker zonder daadkracht oftewel een enorme luchtfietser. 

Ik zoek mijn heil in boeken, blogs en podcasts waarin de grote goeroes vertellen wat ik moet doen en ook hoe ik dat dan het beste kan doen. Het wakkert het heilig ondernemersvuur in me aan, ik zal en moet slagen en vervolgens… doe ik er niks mee. Oke, ik bedenk weer nieuwe ideeën en dan schiet ik ze vervolgens zelf weer af.  

Het is niet dat ik niet wil afslaan van de veilige geasfalteerde weg waarop ik me nu voort beweeg, maar ik durf het nog niet. Ik blijf denk ik nog even lopen tot ik die ene afslag vindt, maar loop inmiddels het tiende bruggetje voorbij.

Eigenlijk is het allemaal best wel lastig merk ik. Een mens is een angstig wezen. Ik sta bol van onzekerheden en laat mijn leven dicteren door angst over wat mogelijk kan gebeuren als ik de verkeerde dromen achterna jaag. Maar wat kan er fout gaan bij het achterna jagen van een droom? Je leeft dan namelijk nog steeds je droom en wat kan er misgaan als je doet wat je leuk vindt. Er is een uitspraak die altijd in mijn achterhoofd zit en die luidt: ‘The universe favours the brave’ en ik geloof dat denk ik wel. 

Daarom besluit ik hier en nu dat ik bij het eerste bruggetje oversteek. Ik ga niet wachten op het million dollar idea. Ik ga niet denken maar doen, geen woorden maar daden. 

Daar hoort iets bij. Vanaf nu ga ik proberen om elke maand 2 blogs te schrijven over mijn avonturen en ontwikkelingen. Het zou wel sneu zijn als ik niets te vertellen had, dus nu moet ik wel stappen ondernemen.